jueves, 17 de noviembre de 2011

Las dos medallas

Diez de la mañana. La ventana está abierta y por ella entra la luz del sol (esa luz natural que tanto llegamos a echar de menos en el piso de ‘Lapa’), el cante desafinado de una chiquilla de la generación de Justin Bieber y el sonido de “radio patio”, esa emisora internacional capaz de ser captada sin antena alguna. Sé que es jueves por que el portátil de Odette me lo chiva ahora, las semanas ya no se regulan para nosotros con el habitual orden. ‘Nous voilà’ de nuevo sometidos, por voluntad propia, a horarios “profesionales” un poco particulares. Odette sabe siempre a qué hora empieza (o más o menos, hoy se suponía que no trabajaba y ha llegado un ‘sms’ a las ocho de la mañana advirtiendo de lo contrario) pero casi nunca a qué hora acaba. Yo sí sé mis horas de entrada y salida pero no qué turno voy a hacer los próximos días.
He empezado a trabajar en el ‘Hi Hostel’ de Arraial. Me encargo de gestionar las reservas por ‘e-mail’ y teléfono, atender a los viajeros recién llegados y, en un futuro muy próximo, acompañarlos en las excursiones en ‘buggy’ y en las actividades organizadas por el Hostel (buceo, paseos de barco, surf, kayak, barbacoas y caminadas). Lo mejor de todo, ir a trabajar en bermudas y ‘havaianas’ (un sueño hecho realidad); lo peor, las picadas de mosquitos y el sueldo mínimo. Seamos justos, aunque ayude, no todo es dinero en esta vida. Ayer mismo tuve el placer de atender y conocer a uno de los huéspedes recién llegados, un asturiano de 36 años originario de Langreo, residente en Palma de Mallorca, que está atravesando Brasil de punta a punta en bicicleta de carretera. Venía de recorrer 180 kms. desde Campos (hoy mismo partía para recorrer otros 150 kms. hasta Nitéroi) en los cuáles tuvo tiempo de perderse dos veces, ser casi atropellado tres y tener como única acompañante la lluvia. Encontrarse con personas que han decidido tomarse el tiempo para ellos (porque pueden permitírselo o porque simplemente deciden sacrificar la comodidad en pro de la experiencia) es tremendamente satisfactorio.
Y todo ello justo ahora cuando empezaba a meditar seriamente el tomarme todos estos meses como meses sabáticos. Ya sabemos que el trabajo nos dignifica (o eso dicen por lo menos) pero ‘no fotem’, qué bien estaba el otro día pies descalzos, semi-desnudo, devorando páginas de lectura de narrativa de viajes, sentado en una escalinata y con el océano a mis pies, cerrando los ojos para atrapar con el pensamiento uno de esos instantes en los que la vida es pura celebración. Los dos primeros días de trabajo volví a casa bajo una lluvia intensa, recibiendo así una especia de señal divina. Ya lo dice un buen amigo de adolescencia: << te voy a dar 2 medallas, una por im….. y otra por si la pierdes>>!
J
Somos felices y os echamos de menos. Un abrazo!

martes, 8 de noviembre de 2011

Tranquilamente, arraialenses

Hace días que no hacemos ningún post, estamos acostumbrándonos a la vida pueblerina (e intentando dar con la estupenda conexión pública que se supone que hay en el paseo marítimo J).
Cuando llegamos a Arraial do Cabo, el piso nos pareció mucho mejor que cuando lo visitamos por primera vez. Tenemos luz natural en todas las estancias -parece una chorrada pero te cambia por completo la vida - y no se oye na’ de na’ por las noches. Vivimos en un conjunto de casas en el centro del pueblo que pertenecen a una misma familia: la abuela abajo, una de las hijas a un lado, otra en el otro, a lo largo del día nos vamos encontrando con diferentes personas que tienen el  mismo aire, las mismas facciones. Son muy amables con nosotros, tampoco les damos motivos para no serlo J Os dejo una fotitos para que veáis un poco cómo es.




Trabajo todos los días festivos y los fines de semana, y cuanto más se acerca el verano, más trabajo tengo. Incluso algún día doblaré el turno, lo que me hará trabajar doce horas al día en el barco. Pero con alegría, ya sabía de qué va lo de intercambiar trabajo por cursos… Bucear en Brasil vale lo mismo que en el resto del mundo pero para los “brasileños no ricos”, es carísimo. Un salario en una escuela puede rondar los 1000 y algo Reales y cualquiera de los cursos de buceo que componen toda la formación, vale prácticamente eso. Así que he escogido el camino más difícil pero con el que aprenderé más.
Me encargo de cargar todo el material, trajes, chalecos y cilindros, llevarlos al puerto, cargarlos en el barco y montarlos. De momento acompaño a la gente titulada que desea hacer buceos “de turismo”. Hago de guía y vigilo que nadie se pierda. Poco a poco, acompañaré a los instructores en los bautizos y otras tareas (además de practicar mis propias habilidades a medida que me vaya formando como Rescue Diver- buceadora de rescate). En tres días he visto muchos bichos, tortuguitas, sepias, morenas, Nemos, Doras y caballitos de mar! Las inmersiones por aquí no son profundas, al contrario de Calella, toda la vida está en los primeros 10m de profundidad. Me da para inmersiones de más de una hora, es estupendo! Después de bucear, de vuelta al puerto, descargar todo, limpiar y guardar. Cuando doble turno, vuelta a empezar; de momento, a las 4 de la tarde me puedo ir para casa.
El equipo es muy amable y me ayudan en todo. Soy la única chica y me tratan genial. Para los chicos del pueblo, convertirse en buceador profesional es una oportunidad muy buena para dejar atrás las malas compañías y los malos hábitos. Es como una especie de programa social que, si están dispuestos a trabajar duro y a ser constantes, les permitirá hacerse con  una sólida profesión. Arraial vive esencialmente del turismo de buceo, cuenta con 11 operadoras y escuelas, y es el 2º punto del país.
Adrián se está acostumbrando al ritmo de pueblo. Está contento porque siente que ésta sí es la vida brasileña real, por fín. De paseos por aquí, de gestiones por allá. Y seguro que pronto, con trabajo.  Aquí van pictures de nuestros pirulos por el pueblo!





Ayer estuvimos  en Buzios que está a 45km de aquí; llegamos dos buses y una hora y media después. Buzios “apareció en el mapa” en los años sesenta, cuando Brigitte Bardot descubrió este pequeño paraíso al Este de Rio de Janeiro. Es un pueblo bonito, con calitas por todos lados, agua turquesa “a dojo” y mucha vegetación verde que te quiero verde (verde brasileño, que os aseguro que es uno muy concreto y vivo). Por lo demás es muy muy turístico, no sólo de vacaciones sino que también como segunda residencia de muchos Cariocas. Para daros un ejemplo, en pleno centro, están Pacha y Privilège Buzios.
Allá vive Rodrigo, compañero de facultad de Julián, el hermano de Adrián. Sus padres regentan un café en el centro; nos hizo de guía por el pueblo. El café fue fundado por sus abuelos que, viviendo en Rio, fueron a pasar unas vacaciones a Buzios hace más de treinta años. Al acabar la estancia, la abuela le dijo a su marido que ella no pensaba regresar a la ciudad, que se había enamorado de aquel lugar y que no se iría. El abuelo volvió solo a Rio y en seis meses, organizó la mudanza y cerró sus asuntos en la ciudad. Menuda historia, os da una idea de lo maravilloso del lugar. Fue un día completito y disfrutamos de ver cositas que en Arraial no tenemos, por ser menos turístico y atraer gente por motivos diferentes.
Os dejo con algunas pictures del día… Cuidaros todos mucho, que por aquí, nos apañamos los dos juntos y bien!
Petonsss




jueves, 27 de octubre de 2011

Dejamos de ser "pixapins"




Estaba claro. Puestos a cruzar el Atlántico, a querer vivir a la brasileña, a querer tener un cocotero como principal monumento de nuestra población, hemos decidido irnos de la Cidade Maravilhosa. La segunda ciudad más poblada de Brasil ofrece muchas ventajas y oportunidades pero no acabábamos de sentirnos del todo a gusto como habitantes.

Nuestro destino es Arraial do Cabo, un pequeño pueblo situado a unos 150 km de Rio de Janeiro, dentro del mismo estado en dirección este. Pasamos de un piso amueblado de una habitación y dentro de un bloque de viviendas, a un apartamento amueblado también, de dos habitaciones y dentro de un complejo de casas familiares. Pasamos de uno de los barrios y calles más populares de Rio, Lapa y su longitudinal Mem de Sá, a un barrio no menos “popular” pero de cariz residencial. Por la mitad de precio, terracita con mesa, sillas y derecho a sol incluido. Todo muy humilde y de dudoso gusto, pero con un marco y una ubicación inmejorable.

Nos espera el verano pues y el inminente desembarque de “citadins” brasileños, puesto que al contrario de Búzios, el lugar es muy frecuentado por turistas también, pero nacionales. Caldo de cultivo para Odette, quién va a lidiar con todos ellos en aguas del Atlántico, a cambio de sus cursos de buceo y profesionalización. Saldrá exitosa de este reto, como siempre. À suivre donc, mes chers amis

Un abrazo a todos.



Et bien, ouiiiii! Estamos quemando los últimos días en la ciudad porque Arraial es muchísimo más tranquila. Para que os hagáis una buenísima idea: sólo tiene un bar nocturno para las tan necesarias cervejinhas veraniegas.

Estoy loca de contenta, hace tiempo que pienso en bucear: desde que, con Alba, conocimos a Ana en Tailandia. Ella había aprendido a nadar con casi 30 años y, a los 36, se puso a bucear. A día de hoy, es instructora. Tengo la sensación de que hay oportunidades que sólo vienen una vez! :)
Ayer por la noche, nos acostamos muertos de cansancio y al cabo de una horita nos despertamos los dos con marcas rojas y picantes por el cuerpo. En Rio, hay mosquitos pero en casa no solemos tener y, al encender la luz, ni rastro de ellos. Llegamos a la conclusión de que la ropa que traíamos de la lavandería, limpita y suave, había adoptado unos nuevos inquilinos. Yo no soy muy entendida en bichos pero me puedo imaginar chinches y pulgas (y todos los que no conozco) de paseo por nuestras sábanas… Dios, qué picor!!!!!

Para rematar, a las 3 de la mañana, en nuestra querida calle Ubaldino do Amaral siguen las obras (de hecho, siguen en toda la ciudad día y noche). En la esquina en cuestión, hay un bar que acoge las 24h a todo el personal del barrio. Total, mientras un par de obreros seguían con su faena nocturna, los coleguitas estaban tomando birras alrededor de la obra. Un estampa de lo más cómica. Si alguna vez os asqueáis de alguna tarea en la ofi, llamad a los colegas para que se vengan a birrear! Seguro que se os hace la tarea mucho más liviana…

A veure si aquesta nit, nos ens pica tot. Hem comprat llençols nous, a veure si els inquilins no han passat a viure al matalàs… :S

Petonspetonssssss

domingo, 23 de octubre de 2011

Días de cumple: playaaaaaa

Hicimos una paradita en nuestra vida en la cidade maravilhosa (y también en el tiempo: llevaba una semana seguida lloviendo) y nos fuimos 3 días a Arraial Do Cabo. Es un pueblo de costa cerca de la archi-conocida Buzios, el segundo spot de buceo del país (con el permiso, claro, de Fernando Da Noronha).

La nena se desquitó a gusto con una sesión de submarinismo estupenda, las tortugas y los peces multicolor vuelven a mi vida. Resulta un sitio un poco caro para practicar este deporte pero c'est la vie, ya se sabe, es precioso y te pueden pedir lo que quieran!

Adrián se pegó el paseíllo en barco, disfrutando del sol en la mañana de su trigésimo cumpleaños. Se le veía muy contento de poder salir un poco de la city, para ver cosas distintas y, sobretodo, bajar sus revoluciones hasta una agradable velocidad de crucero ("cómo a mí me gusta, tu sabes..." ;) )

Tenemos muuucha suerte de tenernos el uno al otro y me alegro mucho de que su cumple de 30, lo haya pasado en este país que lo tiene completamente hechizado.

En este post voy a felicitar también al niño más precioso que una madre pueda tener: ayer cumplió 2 años, Ian. Felicitats de la tieta, Bollitoooooo!!!!!

En breve tendremos grandes novedades y, espero, muchos cambios! unas fotitos para ilustrar estos días de cumple...
Besos y abrazos












viernes, 14 de octubre de 2011

per fí, nenes, aquí està la foto!!!!!

Entrada a dos!

" Henri Salvador

Es al suave ritmo de este cantautor francés que escribo unas pocas líneas en este blog viajero. Mientras Odette prepara el entrante de la primera cena en “casa”, yo repaso las fotos de estos 2 últimos días. Repaso las instantáneas que hay en la cámara y las que hay en mi mente. Es increíble cómo se despiertan los sentidos cuando estás de viaje. En realidad, en nuestro día a día, pasamos por delante de miles de escenas iguales pero éstas pasan desapercibidas por la vorágine de la rutina. El recuperar estos detalles tan pequeños y grandes a la vez es uno de los grandes motivos de este viaje.

A parte de avanzar en lo que concierne a temas logísticos y estructurales, hemos dedicado gran parte de nuestro tiempo a seguir descubriendo Rio. El Pão de Açucar y el Parque da Cidade de Nitéroi (pequeña ciudad contigua a Rio a la cual hemos accedido por ferry y a cuyo parque hemos llegado con una combinación de autobús, marcha y autostop) ya están en nuestro haber.

La ciudad que nos ocupa ahora ha de ser explorada por tierra, mar y aire; de momento, ya hemos tenido unas cuantas vistas aéreas. Las escadas de Selaron, el Açaí con cereales y el cuscús blanco (mandioca con coco y leche condensada) han fascinado a Odette, quién memoriza bien todos estos lugares y manjares para cuando le toque hacer de anfitriona. Hoy, día playero en Ipanema (¿qué calor nos espera en verano si ya tenemos más que suficiente con el actual?) con sándwiches included, las compras caseras ya nos permiten volver a nuestro auténtico status: el “dominguerismo”.

Observar como cae el sol en Ipanema mientras espero que me sirvan una pequeña botella de agua me hace recordar el porqué me enamoré de esta ciudad hace ya un par de años. Y es que esta sola estampa vale más que mil obras inacabadas, aceras inestables, olores desagradables y viajes en autobuses con dudosas “iteúves” pasadas.

Un abrazo a todos. "

Aixó ja va ser fa uns dies... el 12 d'octubre és festiu al Brasil, Dia das Crianças (dels nens), tot es para com si fos un diumenge més.

No sé si queden llocs en el món ón els contrastos entre rics i pobres no facin tremolar les cames i encongir el cor. El Dia das Crianças, varem estar dinant a Niteroi amb l'Alisson, la seva dona i el seu pollito, Juliana. Després vam quedar amb un amic d'ell, que l'Adri ja coneixia, Rodrigo. Hi havia una festa a la primera favela que es va pacificar a Rio de Janeiro. Per donar-li emoció i guanyar calers, ara els tours turístics inclouen aquest lloc, Comunidade Santa Marta, a les seves rutes. Total, que feien un concert allà dalt, l'accés costava una petita fortuna i estava ple de "nois i noies bé" de Rio. El contrast era total perquè mentres uns estaven radiants i preparats per un vespre de festa, les nenes/mares de les faveles anaven baixant pel carrer amb els crios, els panyals i tota la pesca... un show.

Evidentment, no entrava al nostre pressupost personal i vàrem marxar cap a casa (s'ha de dir que vàrem aprofitar molt bé l'"avantfête" i vam fer honor a uns quants litres de cervesa. :)

Estem contents i fent mil coses.

Petons per tots des del solet i la calor! deixem algunes fotos...








viernes, 7 de octubre de 2011

Veni, vidi, vici

Las primeras 24 horas en Rio ya han dado mucho de sí. Siempre ayuda empezar con buen pie y tener a alguien esperándonos en el aeropuerto! Alisson es divino y se ha propuesto ayudarnos en todo lo que pueda, así que nos toca dejarnos mimar y aprovechar bien todos esos cables.

Las primeras vistas que hemos tenido de la ciudad no se corresponden demasiado con el cocotero: una city de rascacielos enormes y grises. El barrio de Santa Teresa ofrece vistas al centro financiero de la ciudad; de noche son bonitas (como podréis ver en la foto de más abajo!) Es un barrio muy pintoresco y el hostal es chulo aunque hace falta estar en forma y tirar de cuádriceps para llegar hasta él!

Copacabana es chula aunque un pelín hortera e Ipanema... una playa infinita y con mucho encanto, escolinhas playeras por todos lados, bikinis minúsculos y arena blanca! La próxima vez, vendremos preparados con nuestros looks playeros, hoy sólo era la ronda de reconocimiento.

Como esto es "arribar i moldre", hemos estado en el piso que nos habían encontrado y ya hemos decidido que tenemos casa nueva! :) por un mes por lo menos! Es un piso en Lapa, un barrio estupendo, chiquito pero con todos los gadgets necesarios y muchas facilidades. El precio también es acorde así que tudo bem! Mañana nos mudamos, estamos muy contentos.

Os dejamos unas pictures del día, esta ciudad promete!
Fica bondade.

Y por cierto, ya no somos Adrián y Odette, ahora somos Ádri e Odechi! :)